Feeds:
Artigos
Comentarios

Desde o ano 2011 existe Xardín Desordenado, un grupo de cinco músicos comprometidos en divulgar, coa axuda da música, a poesía en galego. Teñen tres cd no mercado: un con composicións de poetas, outro de poetisas e, recentemente, publicaron un cd con música sobre textos de Carlos Casares: o autor homenaxeado este ano coas Letras Galegas.

Se escoitamos con atención a súa música podemos entender quizais a razón do seu nome: Xardín Desordenado. Un nome moi evocador: “Xardín”, quizais porque a súa música é pracenteira como pasearmos por un xardín mais a sensación que transmite a súa música non é de desorde. En absoluto é desordenada. Un xardín desordenado suxire abandono, despreocupación, incluso no peor dos casos: caos, porén cada canción composta por Santiago Ferragud é un exemplo de orde e harmonía. Non hai nada excesivo, esaxerado nin menos aínda hai sensación de insuficiencia. Escoitando con atención os seus cd a palabra desordenado evoca a variedade de estilos que utilizan para intensificar a emoción que transmiten as letras das súas cancións. En Xardín Desordenado hai flores que soan a blues, jazz, bossa nova, tango, fado. Xardín Desordenado é un Xardín Botánico.

Con todos vostedes Xardín Desordenado…

Este foi o texto de presentación do grupo antes do seu concerto no instituto. Pouco que engadir, só que estiveron moi ben e están nas lista dos que sempre que poidamos contar con eles volverán. Un luxo que desde aquí recomendamos a todos.

Compartimos dúas cancións. A primeira nun país normalizado sería unha canción en boca de miles de adolescentes. A min tráeme a memoria éxitos de Grease mais o autor di que lle trae á memoria o son do mellor Dúo Dinámico. Sexa unha cousa ou outra é unha canción fresca, divertida e optimista.

Agora un himno. Sobre un texto de Casares, Xardín Desordenado compuxo este arenga para que ollemos o futuro con esperanza. Outra xoia máis para a Historia da Música en galego.

Advertisements

Foi espontáneo. Xente interesada propuxo isto e recibida a súa petición de aloxala neste plataforma, como bos anfitrións, cedimos un sitio.

 

Compartimos imaxes de varios dos proxectos presentados este ano. Non están todos. Deixamos fóra por fatal despiste os traballos do Obradoiro de Reciclaxe e o expositor de Xogos Cooperativos. Na web do centro hai fotos para os máis curiosos. Este ano tivemos a visita de moitos pais e todos ficaron con moitas arelas de para o ano que vén moito máis e mellor porque para nosoutros si é posíbel.

Plegamos o Yoda

Coa intención de captar a atención do público durante a presentación da revista deste ano decidimos facer unha campaña de publicidade e aproveitarmos as capacidades plegadoras de tres voluntarios. Nas imaxes falta Iván Lobariñas que se nos puxo maliño e non puido participar a última hora. O vídeo deu algunha lata para a súa edición a cámara rápida pero non importa porque o resultado é algo cómico. Sabemos onde nos equivocamos e deixámolo estar porque non aspirarmos á perfección. Grazas a Andrés Vázquez pola súa axuda. Sen el probabelmente Yoda tería unha orella máis longa ca a outra.

Despois de moito tempo volvemos a publicar unha tradución en Ted.com. Ultimamente desde aquí andamos sen tempo e parece que a comunidade de tradutores é tan xigantesca que os administradores de Ted.com teñen cada vez máis dificultades para aprobar as traducións. Pasaron moitos meses mais cremos que compensou a espera porque esta disertación é interesantísima e nos descobre que os animais teñen máis sentidiño do que pensabamos.
Animamos desde aquí a que quen nos lea se anime a participar na comunidade de tradutores en galego. Paga a pena facer comprensíbeis estas conferencias e son un material moi valioso para as aulas.

Despois de moitos meses apagados recuperamos a actividade de tradución de disertacións na http://www.ted.com. Esta vez, e non é a primeira, escollemos o relatorio dun científico que traballa para vencer o cancro. Agora sabemos que a combinación entre a informática, en concreto a programación, e a microbioloxía pode chegar a ser un medio moi rápido para detectar e se cadra destruír os tumores.

Levaba este documental moitos anos gardado e agora que estamos a argallar un proxecto moi ligado con este traballo, feito xa hai máis de 10 anos, decidimos compartilo. Está feito cun micrófono moi cativo e unha cámara moi sinxela. Esperamos que sexa do voso interese non pola calidade das imaxes senón polo seu contido didáctico. Cremos que o ten. O triste é que todas esas mámoas e petrogrifos seguen sen ser postos en valor.